Begin november 2014 kwam Lizzy als pup bij ons en haar toenmalige zus Indy van 9 jaar gezelschap houden. Onze dochter, toen 6 jaar, had Lizzy uit het nest geselecteerd. Het eerste jaar was zij een erg ondeugende hond, die elke dag wel een uur los moest rennen om haar energie kwijt te kunnen. Toen Indy 3,5 jaar later overleed, leek het alsof Lizzy haar zus enorm miste; ze was zo lusteloos. Na drie verschillende dierenartsen te hebben bezocht, bleek Lizzy verlaagde schildklierwaarden te hebben. Hiervoor heeft ze de rest van haar leven medicatie gehad en die maakte Lizzy weer de Lizzy die we altijd kenden.
Op 7 januari ging het mis. Ze liep pardoes tegen de tv-kast aan en was urenlang gedesoriënteerd. Omdat ze drie dagen daarna nog bleef braken, hebben we de dierenarts bezocht. Door behoorlijk afwijkende waarden in haar bloed zaten we de volgende dag bij de specialist. Een echo toonde aan dat een tumor van 10×4 cm zich in haar dikke darm had genesteld. Met prednison en medicatie tegen de misselijkheid heeft Lizzy nog een aantal oplevingen gehad. Op zaterdag 14 januari bleek de pijp leeg en hebben we de knoop doorgehakt. Sylvie bevestigde dat dit de beste oplossing was; de nog resterende twijfel heeft zij zo weten weg te nemen. In het bijzijn van Lizzy's nieuwe zus Bailey hebben we afscheid genomen. We missen haar nog zo. Lizzy was van al onze drie setters de meest zachtaardige. Onze band met haar was zo speciaal…